Shiv Mahimna Stotra

महिम्नः पारं ते, परमविदुषो यज्ञसदृशी स्तुतिर्ब्रह्मादीना मपि तदवसन्नास्त्वयि गिरः । अथावाच्यः सर्वः स्वमतिपरिणामधि गृणन् ममाप्येषः स्तोत्रे हर निरपवादः परिकरः ॥१॥

mahimnaḥ pāraṃ te, paramaviduṣo yajñasadṛśī stutirbrahmādīnā mapi tadavasannāstvayi giraḥ | athāvācyaḥ sarvaḥ svamatipariṇāmadhi gṛṇan mamāpyeṣaḥ stotre hara nirapavādaḥ parikaraḥ ||1||

अतीतः पंथानं तव च महिमा वाड् मनसयो रतद्व्यावृत्यायं चकितमभिधत्ते श्रुतिरपि । स कस्य स्तोतव्यः कतिविधगुणः कस्य विषयः पदे त्वर्वाचीने पतति न मनः कस्य न वचः ॥२॥

atītaḥ paṃthānaṃ tava ca mahimā vāḍ manasayo ratadvyāvṛtyāyaṃ cakitamabhidhatte śrutirapi | sa kasya stotavyaḥ katividhaguṇaḥ kasya viṣayaḥ pade tvarvācīne patati na manaḥ kasya na vacaḥ ||2||

मधुस्फीता वाचः परमममृतं निर्मितवत स्तव ब्रह्मन्किं वा गपि सुरगुरोर्विस्मयपदम् । मम त्वेतां वाणीं गुणकथनपुण्येन भवतः पुनामीत्यर्थेस्मिन् पुरमथनबुद्धिर्व्यवसिता ॥३॥

madhusphītā vācaḥ paramamamṛtaṃ nirmitavata stava brahmankiṃ vā gapi suragurorvismayapadam | mama tvetāṃ vāṇīṃ guṇakathanapuṇyena bhavataḥ punāmītyarthesmin puramathanabuddhirvyavasitā ||3||

तवैश्चर्यें यत्तद् जगदुदयरक्षाप्रलयकृत त्रयी वस्तु व्यस्तं तिसृषु गुणभिन्नासु तनुषु । अभव्यानामस्मिन् वरद रमणीयामरमणीं विहंतुं व्योक्रोशीं विदधत इहै के जडधियः ॥४॥

tavaiścaryeṃ yattad jagadudayarakṣāpralayakṛta trayī vastu vyastaṃ tisṛṣu guṇabhinnāsu tanuṣu | abhavyānāmasmin varada ramaṇīyāmaramaṇīṃ vihaṃtuṃ vyokrośīṃ vidadhata ihai ke jaḍadhiyaḥ ||4||

किमिहः किंकायः स खलु किमुपायस्त्रिभुवनं किमाधारो धाता सृजति किमुपादान इति च । अतकर्यैश्वर्येत्वय्यनवसरदुःस्थो हतधियः कुतर्कोडयंकांश्चि न्मुखरयति मोहाय जगतः ॥५॥

kimihaḥ kiṃkāyaḥ sa khalu kimupāyastribhuvanaṃ kimādhāro dhātā sṛjati kimupādāna iti ca | atakaryaiśvaryetvayyanavasaraduḥstho hatadhiyaḥ kutarkoḍayaṃkāṃści nmukharayati mohāya jagataḥ ||5||

अजन्मानो लोकाः किमवयवंवतोडपि जगता मधिष्ठातारं किं भवविधिरनादत्य भवति । अनीशो वा कुर्याद भुवनजनने कः परिकरो यतो मंदास्त्वां प्रत्यमरवर संशेरत इमे ॥६॥

ajanmāno lokāḥ kimavayavaṃvatoḍapi jagatā madhiṣṭhātāraṃ kiṃ bhavavidhiranādatya bhavati | anīśo vā kuryāda bhuvanajanane kaḥ parikaro yato maṃdāstvāṃ pratyamaravara saṃśerata ime ||6||

त्रयी सांख्यं योगः पशुपतिमतं वैष्णवमिति प्रभिन्ने प्रस्थाने परमिदमदः पथ्यमिति च । रुचीनां वैचित्र्या दजुकुटिलनानापथजुषां नृणामेको गम्य स्त्वमसि पयमामर्णव इव ॥७॥

trayī sāṃkhyaṃ yogaḥ paśupatimataṃ vaiṣṇavamiti prabhinne prasthāne paramidamadaḥ pathyamiti ca | rucīnāṃ vaicitryā dajukuṭilanānāpathajuṣāṃ nṛṇāmeko gamya stvamasi payamāmarṇava iva ||7||

महोक्षः खड्वांगं परशुरजिनं भस्म फणिनः कपालं चेतीय त्तव वरद तंत्रोपकरणम् । सुरास्तां तामृद्धिं दधति तु भव द्भ्रूप्रणिहितां नहि स्वात्मारामं विषयमृगतृष्णा भ्रमयति ॥८॥

mahokṣaḥ khaḍvāṃgaṃ paraśurajinaṃ bhasma phaṇinaḥ kapālaṃ cetīya ttava varada taṃtropakaraṇam | surāstāṃ tāmṛddhiṃ dadhati tu bhava dbhrūpraṇihitāṃ nahi svātmārāmaṃ viṣayamṛgatṛṣṇā bhramayati ||8||

ध्रुवं कश्चित्सर्वं सकलमपरस्त्वद्ध्रुवमिदं परो ध्रोव्याध्रोव्ये जगति गदति व्यस्तविषये । समस्तेडप्येतस्मि न्पुरमथन तैर्विस्मित इव स्तुवंजिह्रेमि त्वां न खलु ननु धृष्टा मुखरता ॥९॥

dhruvaṃ kaścitsarvaṃ sakalamaparastvaddhruvamidaṃ paro dhrovyādhrovye jagati gadati vyastaviṣaye | samasteḍapyetasmi npuramathana tairvismita iva stuvaṃjihremi tvāṃ na khalu nanu dhṛṣṭā mukharatā ||9||

तवैश्वर्यं यत्ना द्यदुपरि विरिंचिर्हरिरधः परिच्छेतुं याता वनलमनलस्कंधवपुषः । ततो भक्तिश्रद्धा भरगुरुगृणद्भ्यां गिरिश यत् स्वयं तस्थे ताभ्यां तव किमनुवृत्तिने फलति ॥१०॥

tavaiśvaryaṃ yatnā dyadupari viriṃcirhariradhaḥ paricchetuṃ yātā vanalamanalaskaṃdhavapuṣaḥ | tato bhaktiśraddhā bharagurugṛṇadbhyāṃ giriśa yat svayaṃ tasthe tābhyāṃ tava kimanuvṛttine phalati ||10||

अयत्नादापाद्य त्रिभुवनमवैरव्यतिकरं दशास्यो यद्बाहू नभृन रणकंडुपरवशान् । शिरःपद्मश्रेणी रचितचरणांभोरुहबलेः स्थिरायास्त्वद्भक्ते स्त्रिपुरहर विस्फूर्जितमिदम् ॥११॥

ayatnādāpādya tribhuvanamavairavyatikaraṃ daśāsyo yadbāhū nabhṛna raṇakaṃḍuparavaśān | śiraḥpadmaśreṇī racitacaraṇāṃbhoruhabaleḥ sthirāyāstvadbhakte stripurahara visphūrjitamidam ||11||

अमुष्य त्वत्सेवा समधिगतसारं भुजवनं बलात्कैलासेडपि त्वदधिवसतौ विक्रमयतः । अलभ्यापाताले डप्यलसचलितांगुष्ठशिरसि प्रतिष्ठा प्रत्वय्या सीद्ध्रुवमुपचितो मुह्यति खलः ॥१२॥

amuṣya tvatsevā samadhigatasāraṃ bhujavanaṃ balātkailāseḍapi tvadadhivasatau vikramayataḥ | alabhyāpātāle ḍapyalasacalitāṃguṣṭhaśirasi pratiṣṭhā pratvayyā sīddhruvamupacito muhyati khalaḥ ||12||

यदद्धिं सुत्राम्णो वरद परमोच्चैरपि सती मधश्चक्रे बाणः परिजनविधेयस्त्रिभुवनः । न तच्चित्रं तस्मिंन्वरिवसितरि त्वच्चरणयो र्न कस्याप्युन्नत्यै भवति शिरसस्त्वय्यवनतिः ॥१३॥

yadaddhiṃ sutrāmṇo varada paramoccairapi satī madhaścakre bāṇaḥ parijanavidheyastribhuvanaḥ | na taccitraṃ tasmiṃnvarivasitari tvaccaraṇayo rna kasyāpyunnatyai bhavati śirasastvayyavanatiḥ ||13||

अकाण्डब्रह्माण्डक्षयचकितदेवासुरकृपा विधेयस्यासीद्यस्त्रिनयविषं संह्रतवतः । स कल्माषः कण्ठे तव न कुरुते न श्रियमहो विकारोडपि श्लाध्यो भुवनभयभंगव्यसनिनः ॥१४॥

akāṇḍabrahmāṇḍakṣayacakitadevāsurakṛpā vidheyasyāsīdyastrinayaviṣaṃ saṃhratavataḥ | sa kalmāṣaḥ kaṇṭhe tava na kurute na śriyamaho vikāroḍapi ślādhyo bhuvanabhayabhaṃgavyasaninaḥ ||14||

असिद्धार्था नैव कवचिदपि सदेवासुरनरे निवर्तन्ते नित्यं जगति जयिनो यस्य विशिखाः । स पश्यन्नीश त्वामितरसरुरसाधारणमभूत् स्मरः स्मर्तव्यात्मा नहि वशिषु पथ्यः परिभवः॥१५॥

asiddhārthā naiva kavacidapi sadevāsuranare nivartante nityaṃ jagati jayino yasya viśikhāḥ | sa paśyannīśa tvāmitarasarurasādhāraṇamabhūt smaraḥ smartavyātmā nahi vaśiṣu pathyaḥ paribhavaḥ||15||

मही पादाधाताद् व्रजति सहसा संशयपदं पदं विष्णोर्भ्राम्यद्भुजपरिघरुग्णग्रहगणम् । मुहुद्यौंर्दोस्थ्यं यात्यनिभृतजटाताडिततटा जगद्रक्षायै त्वं नटसि ननु वामैव विभुता ॥१६॥

mahī pādādhātād vrajati sahasā saṃśayapadaṃ padaṃ viṣṇorbhrāmyadbhujaparigharugṇagrahagaṇam | muhudyauṃrdosthyaṃ yātyanibhṛtajaṭātāḍitataṭā jagadrakṣāyai tvaṃ naṭasi nanu vāmaiva vibhutā ||16||

वियद्व्यापी तारागणगुणितफेनोद्गमरुचिः प्रवाहो वारां यः पृषतलघुदष्टः शिरसि ते । जगद् द्वीपाकारं जलधिवलयं तेन कृतमि त्यनेनैवोन्नेयं धृतमहिम दिव्यं तव वपुः ॥१७॥

viyadvyāpī tārāgaṇaguṇitaphenodgamaruciḥ pravāho vārāṃ yaḥ pṛṣatalaghudaṣṭaḥ śirasi te | jagad dvīpākāraṃ jaladhivalayaṃ tena kṛtami tyanenaivonneyaṃ dhṛtamahima divyaṃ tava vapuḥ ||17||

रथः क्षोणी यन्ता शतधृतिरगेन्द्रो धनुरथो रथाडगे चन्द्रार्कौ रथचरणपाणिः शर इति । दिधक्षोस्ते कोडयं त्रिपुरतृणमाडम्बरविधिर् विधेयैः क्रीडन्त्यो न खलु परतन्त्राः प्रभुधियः ॥१८॥

rathaḥ kṣoṇī yantā śatadhṛtiragendro dhanuratho rathāḍage candrārkau rathacaraṇapāṇiḥ śara iti | didhakṣoste koḍayaṃ tripuratṛṇamāḍambaravidhir vidheyaiḥ krīḍantyo na khalu paratantrāḥ prabhudhiyaḥ ||18||

हरिस्ते साहस्त्रं कमलबलिमाधाय पदयो यदिकोने तस्मिन् निजमुदहरन्नेत्रकमलम् । गतो भकत्युद्रेकः परिणतिमसौ चक्रवपुषा त्रयाणां रक्षायै त्रिपुरहर जागर्ति जगताम् ॥१९॥

hariste sāhastraṃ kamalabalimādhāya padayo yadikone tasmin nijamudaharannetrakamalam | gato bhakatyudrekaḥ pariṇatimasau cakravapuṣā trayāṇāṃ rakṣāyai tripurahara jāgarti jagatām ||19||

क्रतौ सुप्ते जाग्रत्त्वमसि फलयोगे क्रतुमतां क्व कर्म प्रध्वस्तं फलति पुरुषाराधनमृते । अतस्त्वां सम्प्रेक्ष्य क्रतुषु फलदानप्रतिभुवं श्रुतौ श्रद्धां बद्ध्वा दटपरिकरः कर्मसु जनः ॥२०॥

kratau supte jāgrattvamasi phalayoge kratumatāṃ kva karma pradhvastaṃ phalati puruṣārādhanamṛte | atastvāṃ samprekṣya kratuṣu phaladānapratibhuvaṃ śrutau śraddhāṃ baddhvā daṭaparikaraḥ karmasu janaḥ ||20||

क्रियादक्षो दक्षः क्रतुपतिरधीशस्तनुभृता मृषीणामार्त्विज्यं शरणद सदस्याः सुरगणाः । क्रतुभ्रंषस्त्वत्तः क्रतुफलविधानव्यसनिनो ध्रुवं कर्तुः श्रद्धाविधुरमभिचाराय हि मखाः ॥२१॥

kriyādakṣo dakṣaḥ kratupatiradhīśastanubhṛtā mṛṣīṇāmārtvijyaṃ śaraṇada sadasyāḥ suragaṇāḥ | kratubhraṃṣastvattaḥ kratuphalavidhānavyasanino dhruvaṃ kartuḥ śraddhāvidhuramabhicārāya hi makhāḥ ||21||

प्रजानाथं नाथ प्रसभमभिकं स्वां दुहितरं गतं रोहिद्भूतां रिरमयिषुमृष्यस्य वपुषा । धनुष्पाणेर्यातं दिवमपि सपत्राकृतंममुं त्रसन्तं तेडद्यापि त्यजति न मृगव्याधरभसः ॥२२॥

prajānāthaṃ nātha prasabhamabhikaṃ svāṃ duhitaraṃ gataṃ rohidbhūtāṃ riramayiṣumṛṣyasya vapuṣā | dhanuṣpāṇeryātaṃ divamapi sapatrākṛtaṃmamuṃ trasantaṃ teḍadyāpi tyajati na mṛgavyādharabhasaḥ ||22||

स्वलावण्याशंसाधृतधनुषमह्नाय तृणवत् पुरः प्लुष्टं दष्टवा पुरमथन पुष्पायुधमपि । यदि स्त्रैणं देवी यमनिरत देहार्धघटना दवैति त्वामद्धा बत वरद मुग्धा युवतयः ॥२३॥

svalāvaṇyāśaṃsādhṛtadhanuṣamahnāya tṛṇavat puraḥ pluṣṭaṃ daṣṭavā puramathana puṣpāyudhamapi | yadi straiṇaṃ devī yamanirata dehārdhaghaṭanā davaiti tvāmaddhā bata varada mugdhā yuvatayaḥ ||23||

स्मशानेष्वाक्रीडा स्महर पिशाचाः सहचरा श्चिताभस्मालेपः स्तगपि नृकरोटीपरिकरः । अमंगल्यं शीलं तव भवतु नामैवमखिलं तथाडपि स्मर्तृणां वरद परमं मंगलमसि ॥२४॥

smaśāneṣvākrīḍā smahara piśācāḥ sahacarā ścitābhasmālepaḥ stagapi nṛkaroṭīparikaraḥ | amaṃgalyaṃ śīlaṃ tava bhavatu nāmaivamakhilaṃ tathāḍapi smartṛṇāṃ varada paramaṃ maṃgalamasi ||24||

मनः प्रत्यक्चित्ते सविधमवधायात्तमरुतः प्रह्रष्यद्रोमाणः प्रमदसलिलोत्संगितदशः । यदालोक्याह्लादं ह्रद इव निमज्ज्यामृतमये दद्यत्यंतस्तत्त्वं क्रिमपि यमिनस्तत्किल भवान् ॥२५॥

manaḥ pratyakcitte savidhamavadhāyāttamarutaḥ prahraṣyadromāṇaḥ pramadasalilotsaṃgitadaśaḥ | yadālokyāhlādaṃ hrada iva nimajjyāmṛtamaye dadyatyaṃtastattvaṃ krimapi yaminastatkila bhavān ||25||

त्वमर्कस्त्वं सोमस्त्वमसि पवनस्त्वं हुतवह स्त्वमापस्त्वं व्योम त्वमु धरणिरात्मा त्वमिति च । परिच्छिन्नामेवं त्वयिपरिणता बिभ्रतु गिरं न विद्मस्तत्तत्वं वयमिह तु यत्त्वं न भवसि ॥२६॥

tvamarkastvaṃ somastvamasi pavanastvaṃ hutavaha stvamāpastvaṃ vyoma tvamu dharaṇirātmā tvamiti ca | paricchinnāmevaṃ tvayipariṇatā bibhratu giraṃ na vidmastattatvaṃ vayamiha tu yattvaṃ na bhavasi ||26||

त्रयीं तिस्त्रो वृत्तीस्त्रिभुवनमथो त्रीनपि सुरा नकाराद्यैर्वर्णै स्त्रिभिरभिदधत्तीर्ण विकृतिः । तुरीयं ते धाम ध्वनिभिरवरुन्धानमणुभिः समस्तं व्यस्तं त्वां शरणद गृणात्योमिति पदम् ॥२७॥

trayīṃ tistro vṛttīstribhuvanamatho trīnapi surā nakārādyairvarṇai stribhirabhidadhattīrṇa vikṛtiḥ | turīyaṃ te dhāma dhvanibhiravarundhānamaṇubhiḥ samastaṃ vyastaṃ tvāṃ śaraṇada gṛṇātyomiti padam ||27||

भवः शर्वो रुद्रः पशुपतिरथोग्रः सहमहां स्तथां भीमशानाविति यदभिधानाष्टकमिदम् । अमुष्मिन्प्रत्येकं प्रवितरति देव श्रुतिरपि प्रियायास्मै धाम्ने प्रणिहितनमस्योडस्मि भवते ॥२८॥

bhavaḥ śarvo rudraḥ paśupatirathograḥ sahamahāṃ stathāṃ bhīmaśānāviti yadabhidhānāṣṭakamidam | amuṣminpratyekaṃ pravitarati deva śrutirapi priyāyāsmai dhāmne praṇihitanamasyoḍasmi bhavate ||28||

नमो नेदिष्ठाय प्रियदवदविष्ठाय च नमो नमः क्षोदिष्ठाय स्मरहर महिष्ठाय च नमः । नमोवर्षिष्ठाय त्रिनयन यविष्ठा च नमः नमः सर्वस्मै ते तदिदमितिशर्वाय च नमः ॥२९॥

namo nediṣṭhāya priyadavadaviṣṭhāya ca namo namaḥ kṣodiṣṭhāya smarahara mahiṣṭhāya ca namaḥ | namovarṣiṣṭhāya trinayana yaviṣṭhā ca namaḥ namaḥ sarvasmai te tadidamitiśarvāya ca namaḥ ||29||

बहलरजसे विश्वोत्पत्तौ भवाय नमो नमः प्रबलतमसे तत्संहारे हराय नमो नमः । जनसुखकृते सत्त्वोद्रिक्तौ मृडाय नमो नमः प्रमहसि पदे निस्त्रैगुण्ये शिवाय नमो नमः ॥३०॥

bahalarajase viśvotpattau bhavāya namo namaḥ prabalatamase tatsaṃhāre harāya namo namaḥ | janasukhakṛte sattvodriktau mṛḍāya namo namaḥ pramahasi pade nistraiguṇye śivāya namo namaḥ ||30||

कृशपरिणति चेतः क्लेशवश्यं क्व चेदं क्व च तव गुणसीमोल्लंधिनी शश्वद्रद्धिः इति चकितममन्दीकृत्य मां भक्तिराधाद् वरद चरणयोस्ते वाक्य-पुष्पोपहारम् ॥३१॥

kṛśapariṇati cetaḥ kleśavaśyaṃ kva cedaṃ kva ca tava guṇasīmollaṃdhinī śaśvadraddhiḥ iti cakitamamandīkṛtya māṃ bhaktirādhād varada caraṇayoste vākya-puṣpopahāram ||31||

असितगिरिसमंस्यात् कज्जलं सिंधुपात्रे सुरतरुवरशाखा लेखिनी पत्रमुर्वि । लिखति यदि गृहीत्वा शारदा सर्वकालं तदपि तव गुणाना मीश पारं न याति ॥३२॥

asitagirisamaṃsyāt kajjalaṃ siṃdhupātre surataruvaraśākhā lekhinī patramurvi | likhati yadi gṛhītvā śāradā sarvakālaṃ tadapi tava guṇānā mīśa pāraṃ na yāti ||32||

असुरसुरमुनीन्द्रैरर्चितस्येन्दुमौले र्ग्रथितगुणमहिम्नो निर्गुणस्येश्वरस्य । सकलगणवरिष्ठः पुष्पदन्ताभिधानो रुचिरमलधुवृत्तैः स्तोत्रमेतच्चकार ॥३३॥

asurasuramunīndrairarcitasyendumaule rgrathitaguṇamahimno nirguṇasyeśvarasya | sakalagaṇavariṣṭhaḥ puṣpadantābhidhāno ruciramaladhuvṛttaiḥ stotrametaccakāra ||33||

अहरहरनवद्यं धूर्जटेः स्तोत्रमेतत् पठति परमभक्त्या शुद्धचित्तः पुमान्यः । स भवति शिवलोके रुद्रतुल्यस्तथाडत्र प्रचुरतरधनायुः पुत्रवान्कीर्तिमांश्च ॥३४॥

aharaharanavadyaṃ dhūrjaṭeḥ stotrametat paṭhati paramabhaktyā śuddhacittaḥ pumānyaḥ | sa bhavati śivaloke rudratulyastathāḍatra pracurataradhanāyuḥ putravānkīrtimāṃśca ||34||

महेशान्नापरो देवो महिम्नो नापरा स्तुतिः । अघोरान्नापरो मंत्रो नास्ति तत्त्वं गुरोः परम् ॥३५॥

maheśānnāparo devo mahimno nāparā stutiḥ | aghorānnāparo maṃtro nāsti tattvaṃ guroḥ param ||35||

दीक्षा दानं तपस्तीर्थं ज्ञानं यागादिकाः क्रियाः । महिम्नस्तवपाठस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥३६॥

dīkṣā dānaṃ tapastīrthaṃ jñānaṃ yāgādikāḥ kriyāḥ | mahimnastavapāṭhasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm ||36||

कुसुमदशननामा सर्वगन्धर्वराजः शिशुशशिधरमौलेर्देव देवस्य दासः । स खलु निजमहिम्नो भ्रष्ट एवास्य रोषात् स्तवनमिदमकार्षीद् दिव्यदिव्यं महिम्नः ॥३७॥

kusumadaśananāmā sarvagandharvarājaḥ śiśuśaśidharamaulerdeva devasya dāsaḥ | sa khalu nijamahimno bhraṣṭa evāsya roṣāt stavanamidamakārṣīd divyadivyaṃ mahimnaḥ ||37||

सुरवरमुनिपूज्यं स्वर्गमोक्षैकहेतुं पठति यदि मनुष्यः प्रांजलिर्नान्यचेताः । व्रजति शिवसमीपं किन्नरैः स्तूयमानः स्तवनमिदममोघं पुष्पदन्तप्रणीतम् ॥३८॥

suravaramunipūjyaṃ svargamokṣaikahetuṃ paṭhati yadi manuṣyaḥ prāṃjalirnānyacetāḥ | vrajati śivasamīpaṃ kinnaraiḥ stūyamānaḥ stavanamidamamoghaṃ puṣpadantapraṇītam ||38||

आसमाप्तमिदं स्तोत्रं पुण्यं गंधर्वभाषितम् । अनौपम्यं मनोहारिशिवमीश्वरवर्णनम् ॥३९॥

āsamāptamidaṃ stotraṃ puṇyaṃ gaṃdharvabhāṣitam | anaupamyaṃ manohāriśivamīśvaravarṇanam ||39||

इत्येषा वाडमयी पूजा श्रीमच्छंकरपादयोः । अर्पिता तेन देवेशः प्रीयतां मे सदाशिवः ॥४०॥

ityeṣā vāḍamayī pūjā śrīmacchaṃkarapādayoḥ | arpitā tena deveśaḥ prīyatāṃ me sadāśivaḥ ||40||

तव तत्त्वं न जानामि कीद्शोडसि महेश्वर । याद्सोडसि महादेव ताद्शाय नमो नमः ॥४१॥

tava tattvaṃ na jānāmi kīdśoḍasi maheśvara | yādsoḍasi mahādeva tādśāya namo namaḥ ||41||

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं यः पठेन्नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते ॥४२॥

ekakālaṃ dvikālaṃ vā trikālaṃ yaḥ paṭhennaraḥ | sarvapāpavinirmuktaḥ śivaloke mahīyate ||42||

श्री पुष्पदंतमुखपंकजनिर्गतेन स्तोत्रेंण किल्बिहरेण हरप्रियेण । कंठस्थितेन पठितेन समाहितेन सुप्रीणितो भवति भूतपतिर्महेशः ॥४३॥

śrī puṣpadaṃtamukhapaṃkajanirgatena stotreṃṇa kilbihareṇa harapriyeṇa | kaṃṭhasthitena paṭhitena samāhitena suprīṇito bhavati bhūtapatirmaheśaḥ ||43||